17 marca to dzień św. Patryka. Święto Irlandczyków i Irlandii, kraju Celtów, Guinnessa i – bliskiego rytmowi mego serca – tańca irlandzkiego. Ale Zielona Wyspa ma w swojej historii również mroczne karty, a w te w XX wieku ogromny wkład miał Kościół katolicki. To nie tylko opowieści o wielu nadużyciach, których dopuściła się ta instytucja na swoich wiernych, ale też droga – kamienista i wyboista – którą kraj przeszedł od bezrefleksyjnej bogobojności do wiary na własnych zasadach. To też opowieści o ludziach poharatanych psychicznie i fizycznie za młodu, którzy w dorosłym życiu postanowili walczyć o sprawiedliwość, o odważnych kobietach, które nie wyrzekły się wiary, ale wypowiedziały nieuzasadnione posłuszeństwo hierarchom pełnym hipokryzji. Kilkukrotnie niechlubną rolę gra tutaj papież Polak, zupełnie nie tak krystaliczny jak rodacy zwykli byli uważać. Rozważam powtórną lekturę Drobiazgi takie jak te Claire Keegan, w której rzecz się dzieje w pralni Magdalenek – mam wrażenie, że po pr...